جام می گیرم ز دست بی کسی
آن روز که پیر می فروش ِ فلک ، بادۀ وصل خیرات می کرد ، نمی دانم در صف کدام منکر ایستاده بودم که امروز ، حتی ، مغبچه های بدنام هم ریشخندم می کنند . تقدیر، سایه ای دارد به بلندای تمام آلام بشرکه گویی هیچگاه پایان نمی پذیرد و ما ، شاید محکوم که نه ، مرهون به پذیرش ابدی ِ آنیم .
اینجا بشر در سیطرۀ اظطرابی از هیچ بال بال می زند غافل از اینکه کوس رحلت از ازل کوفته شده ، و هر لحظه و هر ثانیه، کاروانی از ارواح و اشباح ، با هول و هذیان ، در گذرند و گوش ما را یارای شنیدن درای آن غافله ها نیست .
من امروز ، چگالی ِ روح خود را ، به قیمت آب دهانی به حراج می گذارم تا گدایان ثانیه را خشنود سازم ، چرا که این قوم ناسازگار ، فرصتِ یک ثانیه بیشتر بودن را ، بر یک عمر از خویش نبودن ترجیح می دهند .
عجیب نیست ، اگر تعبیرهای کجدار ، تفسیرهای مریض تحفه می دهند و بی ادعا ترین مردان خدا ، در گوشه ای ، نهال ِ دار ِ خود را آبیاری می کنند ، و من اینجا شهادت می دهم که از پُـشت ِ مردان واهمه ، دختران ِ سازش پدید می آیند و مادران شُـبهه بی شک پسران انکار می زایند .
طغیان ِ عقیده ، لزوما بستر انقلاب ِ درونی نیست ، آنچنان که پیشانی ، برهان ِ قاطعی بر تهذیب نفس نخواهد بود ، و استغفار ، راه فرار شایسته ای نیست بر تکرار معاصی روزمره ، و تقلید ، بهانۀ خوبی نیست برای عدم تفکیک و تشکیک ، و من ، شاعر چیره دستی نیستم برای سرودن شعری که بوی نعمت و طعم نغمت بدهد .
بی کسی با من مدارا می کند
زخم ناجورم مداوا می کند
از مطبخ ِ غرورخانۀ اشراف تا مسلخ ِ عبور خانۀ ایتام ، یک عطسه راه بیش نیست و ما کور مادرزاد گویی زاده شدیم . امروز در مرده شوی خانۀ قبرستان ، استاد مرده شوی کلاس تاول شناسی برایم گذاشت و من دیدم و شیرفهم شدم که وجوه ِ تشابه فی ما بین تاولهای پای یک بچه یتیم با یک مجروح شیمیائی چیست ؟ و ، وجوه ِ تمایز بین تاولهای عوامل ِ فقدان پدر و فقر و شیمیائی با شبهه تاولهای پشه گزیدگی در سطح بدن یک بی درد مادرزاد در چیست؟
کلاغهای قار قار مذهب را پرستو فرض کردن ، مخملی ترین نوع حماقت است و این ابدا شاعرانه نیست اگر بگوئیم : بوتۀ هرز ریا ، کنج دیوار حقیقت ، زیباست ، یا بگوئیم : درخت یک سراب سبز است !!!