هالیوود ، ای بسوزد پدرت
مدتهاست که تفریح و دلخوشی شبانه ام ، تماشای تلویزیون و دیدن یکی دوتا فیلم از شبکه های اِچ بی اُ و مووی استار است ، دوستانی که با این شبکه ها آشنا باشند خوب می دانند که این شبکه ها بیست و چهار ساعته با مبنای دوبار پخش ، فیلمهای هالیوودی یا محصول مشترک پخش می کنند . تماشای فیلم هم جدای از اینکه وقت را پر می کند ، انصافا خالی از لطف نیست و گاهی هم می تواند دستاوردهای خوبی برای آدمی به ارمغان بیاورد .
هر چه بیشتر به این فیلم ها نگاه می کنم ، بیشتر ایمان می آورم که سینمای هالیوود یا خیلی مغرض است ، یا خیلی بیمار است ، یا هر دو ویژگی را با هم دارد .
پیش از هر چیز ، خاطر نشان می کنم که این تنها دیدگاه یک بیننده یا مخاطب رسانه است و ممکن است کاملا هم اشتباه باشد ، مع الوصف چنانچه این دیدگاه در نظر دوستان توام با معایبی به چشم رسید ، لطفا با دیده اغماض بنگرید .
تصور می کنم رسانه به خودی ِ خود پدید نمی آید ، و پدید آورندگان هم محض رضای خدا یا خوشایند خلق خدا نیست که دست به کار می شوند ، رسانه بدون شک پیامد یک تفکر است و یا شاید بهتر است بگویم مجرای جاری شدن و بسط دادن کلان ِ یک تفکر در سطح کلان تر ی از اقشار مختلف اجتماعی است . قطعا هر رسانه ای ورای رسالت ظاهری ای که از آن به چشم می آید و استنباط می گردد یا شعارش را سر می دهد ، دارای رسالتی است که به چشم نمی آید و کسی هم چیزی پیرامون آن نمی گوید . اما از آنجا که هر رسانه ای پس از مدتی دارای مخاطب خواهد بود ، پس نیاز وافری دارد به خوراک دهی ، آیا رسانه ها را نمی توان به نوعی مطبخ های بی دود و دم ِ عصر جنجال بشری دانست؟!
تا آنجا که عقل من حکم می کند ، رسانه ها ، فارغ از ید قدرت و سیطرۀ اصحاب زر و زور نیستند ، رسانه هر چه گسترده تر و بزرگتر ، مافیای قدرت پس ِ آن نیز درشت تر و دم کلفت تر خواهد بود ، برای همین است که شک ندارم رسانه ای نیست که بدنبال خوراک دهی و اهداف خاصی نباشد . پیرامون ما و آسمان بالای سرمان ، هر جای دنیا که باشیم ، کهکشانی از سیگنالهاست که آمد و شد می کنند و جریان دارند ، اما افسوس که چشم ما قادر نیست به دیدن . وقتی این سیگنالها خرید و فروش می شوند و حق دریافت سیگنال باید بپردازند آیا ساده لوحانه نیست که ما تصور کنیم همه اینها در راستای رفاه حال بشر است ؟!
قطعا نمی توانیم بگوئیم که هالیوود و صنایع اقماری اش و تکنولوژی های فوق مدرنش ، فقط و فقط برای لذت بردن بیشتر نسل بشر از دیدن فیلمها بوجود آمده اند ، بدون شک سینمای هالیوود در عرصه سینمایی ، ارائه تکنولوژی های برتر ، ساخت و خلق جلوه های ویژه ، شناخت و ارضای ذائقه بیننده از هر قشر و با هر ذائقه ای ، یک انقلاب بزرگ به شمار می آید ، اما آیا این انقلاب بزرگ ، این تکنولوژی برتر ، این رسانه بسیار بزرگ و بی درب و پیکر ، صرفا برای تلذذ من و شمای بیننده و مخاطب شکل گرفته است؟!
با کمی دقت در محتوای فیلمهای هالیوود ، تزریق ترس به جامعه کاملا مشهود است . مردم را می ترسانند ، از چه ؟ از هر چیزی که بتوانند ، از حمله مورچه و ملخ و کلاغ و انواع پرندگان گرفته تا هزار و یک جک و جانور دیگر ، حیواناتی که بی دلیل وحشی می شوند و به جان زندگی مردم می افتند ، مردم را تکه تکه می کنند و با قساوت و سبعیت زیاد یک اجتماع شهری را نابود می کنند ، موشها ، ماهی های کوچک ، کوسه ها ، و خلاصه هیچ موجودی از شر بهتان های این سینما در امان نیست . شما می توانید پیوسته در فیلمهای هالیوودی چند تا جوان شنگول را ببینید که با شور و حرارت به دامن طبیعت پناه می برند ولی طبیعت با آنها بد می کند ، یا گیر یک عده قاتل می افتند ، یا یک نفر آدم قاتل ، یا طرد شده ، یا ناقص العضو به جانشان می افتد و همه را یکی پس از دیگری به قتل می رساند ، یا اینکه ناگهان موجوداتی عجیب و غریب از دل زمین بیرون می آیند و همه را می بلعند .
بچه هایی که دست به یکی می کنند و همه مردها و زنهای شهر را از جمله پدران و مادران خود را به قتل می رسانند ، فضایی هایی که پیوسته به زمین حمله می کنند ، جوانان آمریکایی که به کشورهای دیگر می روند و مردم آن کشورها هزار بلا سرشان می آورند ، و خلاصه الی ماشاء الله ، اما این تازه بخشی از تولیدات و محصولات هالیوودی است . جوانانی را که هالیوود به تصویر می کشد ، یا درگیر خون آشام ها و اجنه و ارواح اند ، یا در بهترین حالت مشغول رقابت و رو کم کنی در قالب تیم های رقص و آواز و بسکتبال و فوتبال امریکایی و غیره اند .
از منظر هالیوود ، آمریکا و مردمانش پیوسته در معرض اعمال انتقام جویانه گروه های تروریستی ( خصوصا مسلمان) ، جاسوسان روسیه ، خطر حمله فضایی ها ، خطر حمله ارواح و اشباح ، خطر حمله پرندگان و چرندگان و درندگان و غیره ، خطر حمله حیوانات غیر متعارف یا منقرض شده ، و هزار و یک جور خطر دیگرند . از خودم می پرسم آیا برای همین نیست که خانواده های آمریکایی غالبا چمن پارکها را به چمن طبیعت خارج از شهر ترجیح می دهند؟!
با اینکه به نظر می رسد ، سینمای هالیوود ، مدتهاست که دچار فقر سناریو و فیلمنامه شده ، اما نمی توان بی انصاف بود ، در همین چند سال اخیر هم فیلمهای خوب و ارزشمندی را نیز به دنیا عرضه کرده ، البته ، این فقر فیلمنامه به نظر می رسد الان بلای جان سینماهای خیلی از کشورهای دنیا باشد ، یکی هم همین ایران خودمان ، خیلی از اوقات آدم شرمش می آید وقتی فیلمهای سینمای ایران را می بیند .
اما سینمای هالیوود با همه معایبش ، یک حسن بزرگ هم دارد ، این سینما ابایی ندارد که نیروهای فاسد امنیتی یا پلیس یا ارتشی را به تصویر بکشد ، اینها بخشی از واقعیت های همه جوامع بشری اند ، هالیوود به تصویر می کشد و وجود این زشتی ها را انکار نمی کند ، طی دست کم ده سال اخیر حجم زیادی از این سری فیلمها ساخته شده است و ای بسا که به تصویر کشاندن این قبیل موضوعات موجب اصلاحاتی هم در برخی ساختارها شده باشد ، ولی در اکثر جوامع نه تنها اجازه ساخت به چنین فیلم هایی نمی دهند بلکه برخوردهای بدی هم صورت می گیرد .
از دیگر نقاط تاریک و زشت سینمای هالیوود ، می توان حمله به تاریخ اقوام و ملل ، به تمسخر گرفتن فرهنگها ، و پروژه بربر سازی از سایر ملل و امثالهم را بیان کرد ، این سینما به لطائف الحیل سعی در موهوم سازی سایر ادیان و ملل دارد .
مسئله ای که ذهن مرا مشغول می کند این است که ، آیا اصولا سیاست دولت آمریکا بر این است که سینما ها و تلویزونها آزاد و مستقل عمل کنند ؟ یا اینکه تحت لوای آزادی ، یکی به خود صد تا به سایرین می زنند؟!
اگر این آزادی حقیقتا وجود داشته باشد ! پس خوشا به حال مردم و اهالی سینما ، اگر هم احتمال دوم صادق باشد ، باید سوال کرد که چرا سایر کشورها از جمله ایران خودمان از این حربه سود نمی برند؟!
امروز اگر از من بعنوان یک ایرانی در مورد سینمای ایران بپرسید ، می گویم می رود که رفته رفته به دوره فیلم فارسی های قبل از انقلاب بازگردد ، لمپنیسم در سینمای ما بیداد می کند ، و گواه حرفم همین فیلمهایی هست که چپ و راست روی پرده ها اکران می شوند ، فیلمهای گیشه ای بخش عمده ای از محصوصلات سینمایی را تشکیل می دهند ، از اخراجی ها گرفته تا به روح بابام و الی آخر . سینمای ما و بیننده های ایرانی که مردم هند نیستند که طبع و ذائقه شان گیشه ای پسند باشد ، وقتی گیشه ای می شوند یعنی حمایت پدر و مادر داری از محصولات نمی شود که کارگردان را ناچار به ساخت چنین فیلمهایی میکند ، تهیه کننده هم وقتی بوی ضرر به مشامش برسد که تعهد کتبی نداده فیلم محتوایی بسازد . اما این تاسف و افسوس وقتی زیاد تر می شود که ما می بینیم حتی در سیما و تلویزیون ملی هم رخدادهای مشابه سینمای ایران روی می دهد و حتی بدتر از آن .
وقتی محصول مشترک بالیوود و هالیوود ، به نام اصلی اش که سگ مسلمان ِ میلیونر است ، سانسور شده و در تلویزیون ملی ایران تحت نام میلیونر گدا پخش می شود چه حالی به بیننده با غیرت ایرانی دست می دهد؟!
تلویزیونی که بودجه سالیانه اش معادل ثلث بودجه سالیانه برخی کشورهای کوچک است ، جای تاسف دارد که سریالهای بی محتوا و لمپن گونه را به روی آنتن ِ پخش می فرستد ، اینکه می گویم لمپن گونه بیراه نیست ، همین دو روز پیش سریال جراحت را در دو قسمت دانلود کردم ، وقتی امین تارخ که در سریال بنام بزرگ نامیده می شود ، دهان باز کرد و شروع به حرف زدن کرد ، دلم برای بزرگی سوخت ، بیچاره بزرگی که بزرگش ادبیات چاله میدانی اما شکلات پیچ دارد ، یا سریال نون و ریحون ، ملکوت ، در مسیر زاینده رود ، فاصله ها ، قلب یخی ، زیر هشت و غیره ، حقیقتا کدام یک از اینها را می توان سریال تلویزیونی خطاب کرد؟!
اینکه خودمان سفارش ساخت بدهیم و بعد هم خودمان از سریال سفارشی خودمان تقدیر و تشکر کنیم ، یا فیلمهای مزخرف ضد اسلام را در مملکت اسلامی با بودجه بیت المال سانسور کنیم و پخش کنیم که هنر نیست ، هنر در ساخت سریالهایی مثل سربداران و ابن سینا و روزی روزگاری و امام علی و امثالهم است ، امروز کارگردانان سریالهای اخیر الذکر کجایند؟! سریال سربداران با چه مبلغ بودجه ساخته شده بود؟! امروز این سریالهای مخاطب آزار با چه مبلغی ساخته می شوند؟!
هالیوود ، ای بسوزد پدرت
هالیوود ، خاک عالم به سرت .
تفسیر شبناله های باد در کوچه های گنگ و تهی از عبور نیست